Heb jij ook wel eens gehad, dat je in een situatie belandde waarin je voor de keuze stond:
a) ik zak nu ter plekke diep in de grond, b) ik hang mezelf op aan de keukentafel, of c) ik doe alsof ik onzichtbaar ben.
B: Anique was vergeten de keukentafel mee te nemen en we kwamen erachter dat het eigenlijk ook vrij onmogelijk is om jezelf aan een keukentafel op te hangen (please do not try this at home)
C: on-mogelijk.
Hallo allemaal!Wauw, waar weer te beginnen. De laatste dagen zijn weer zo druk geweest dat we nu echt even tijd vrij maken om jullie weer op de hoogte te brengen van de gebeurtenissen hier.Zoals gezegd zijn we 2 weken geleden op reis gegaan. Woensdag zijn we met de Hanukkah bus vertrokken richting Cape-Coast. Onderweg hebben we het weeshuis bezocht waar Mariëtte 4 jaar geleden begonnen is en waar ze ook Moses heeft ontmoet. Dat was erg leuk om even te zien. Het is een erg groot weeshuis met wel 200 kinderen. Een school op eigen terrein en super druk. We werden ook binnen no- time belaagd door veel kinderen die onze hand vast wilden houden. Na even snel rond gekeken te hebben en gebruik te hebben gemaakt van het toilet zijn we verder gereisd richting de kust. Eenmaal aangekomen in Anomabo Beach Resort konden we ons geluk niet op. Het was er werkelijk prachtig! Het strand stond vol met palmbomen en onze tent waarin we zouden overnachten stond op 10 meter afstand van de zee. Op het strand. Het was dus letterlijk je tent uitrollen en zwemmen maar! De rest van de middag hebben we genoten van de zon, de zee en het strand en heerlijk gedineerd in het restaurant aan de zee. Die avond urenlang op het strand gelegen en getuurd over de zee, en sterren gekeken. De volgende dag vroeg zijn we naar Kakum National Park gereden, waar we een natuurwandeling hebben gedaan. Die wandeling ging over hangbruggen die tussen de regenwoud bomen hangen. Dat was heel erg wiebelig, super hoog en super gaaf. Het is in het zuiden erg warm, en daarom gingen we na Kakum weer lekker terug naar ons Anomabo om te genieten van de koele bries van de Atlantische oceaan. De nachten kwamen we door met oordoppen, want de zee geeft daar serieus een oorverdovend geluid wanneer je wilt slapen. Die nacht heb ik, Sanne, praktisch op de wc doorgebracht. De volgende ochtend de meiden gealarmeerd waarop zij meteen een lekker flesje ORS voor me klaarmaakten. Die dag stonden Elmina Castle en Cape Coast Castle op het programma. In plaats daarvan gingen we naar Cape Coast op zoek naar een Medilab om een malariatest te doen. Toen we het lab eindelijk hadden gevonden, duurde het nog even voor we aan de beurt waren. De baliemedewerkster vult wat gegevens in op een formulier, je betaald 3 Ghana Cedi (ongeveer €2,40) en je kunt weer plaatsnemen. Anique besloot min of meer voor de grap ook maar een test mee te doen. Dan roept de arts je naar een ander kamertje en word er met een scherpe naald een gaatje in je duim geprikt. Daarna zuigt hij het bloed met een soort plastic slangetje op en ‘spuugt’ het op een glaasje weer uit. Daarna nog wat meer bloed voor in een buisje om je bloedwaarde te meten, watje erop en klaar. Daar had mijn duim echter niet zoveel zin in. Op de een of andere manier kwam er niet genoeg bloed en de arts moest opnieuw prikken. Bij de tweede keer werd alles zwart voor m’n ogen en konden we niet meer verder gaan. Na even een zweet- en adempauze te hebben genomen, kondigde de arts aan nóg een keer te moeten prikken. Gelukkig was de rechterduim een stuk gewilliger en waren we eindelijk klaar. Na een uur kun je de uitslag van de test weer ophalen. Een apart tafereel om mee te maken. David, onze driver heeft Anique en mij thuis afgezet en Jorien is samen met hem terug gegaan voor de uitslag; beiden malaria plus 1, de lichtste variant. Medicijnen opgehaald, verder die dag op het resort doorgebracht.
Graag willen we bij deze nog even benadrukken dat het hebben van malaria hier absoluut geen ramp is. Wanneer je er op tijd bij bent, je medicijnen op tijd neemt en vooral veel eet en drinkt, ben je er binnen 4 dagen weer helemaal bovenop. De kans bestaat wel dat je er later nog eens ziek van word. Onduidelijk is het voor ons alleen nog hoe lang je malaria precies met je mee blijft dragen. De een heeft het over 4 jaar, de ander over levenslang. Hoe dan ook, het is goed dat we het hier hebben en niet in Nederland. Hier weten de artsen precies hoe ze malaria moeten behandelen en welke zorg een patiënt nodig heeft. Het is logisch dat mensen in Nederland een ernstig beeld van deze ziekte hebben, omdat het nergens in Europa voorkomt en men dus een onduidelijk beeld hierover heeft. Wij willen jullie graag geruststellen en zeggen dat we erg dankbaar zijn voor alle steun en lieve groeten. We hopen alleen niet dat er mensen zijn die zich nu erg zorgen maken, want dat is nergens voor nodig!
Van de medicijnen werden wij allebei erg moe, en dus hebben we niet veel meer gedaan dan goed uitrusten en lekker van het strand en de zee genieten. Jorien en ik hebben zaterdagochtend samen nog Elmina Castle nog bezocht. Helaas voelde Anique zich die dag erg ziek en kon ze niet mee. Elmina Castle is 1 van de meest beruchte slavenforten uit de periode van de slavenhandel. Het is gebouwd door de Portugezen en was aanvankelijk bedoeld als handelscentrum voor specerijen. De Nederlandse VOC had zijn oog op dit fort laten vallen. Zij bedachten het briljante plan om de bevolking van Elmina te ‘brainwashen’ door het te vertellen dat zij Elmina veel meer te bieden hadden dan de Portugezen. Met behulp van de lokale bevolking werd Elmina veroverd door de Nederlanders. Niet lang daarna brachten de Nederlanders de slavenhandel in werking. We werden door een jonge gids rondgeleid door alle ‘slave dungeons’. Het was letterlijk misselijkmakend om te zien en te horen wat zich daar heeft afgespeeld. Zelfs na zoveel jaren was de stank van rottende lichamen, bloed en uitwerpselen niet verdwenen uit de slavenvertrekken. Om een korte impressie te geven: de slaven werden op de slavenmarkt in Paga en Salaga in het noorden van Ghana verhandeld en moesten verder te voet naar Elmina. Die afstand is te vergelijken met een autorit van ongeveer 12 uur. In de brandende zon. De weinigen die het overleefden kwamen aan in Elmina Castle en werden in de slavenvertrekken ondergebracht. Mannen en vrouwen apart. Bruikbare kinderen werden van hun moeder gescheiden en verkocht; twee voor de prijs van 1. De mannen en vrouwen verbleven 3 maanden in de slavenvertrekken voordat ze werden verscheept naar een ander land. In het vertrek zitten geen ramen. Het is er aardedonker en er is geen frisse lucht. De behoeften moesten aldaar worden gedaan. 1 keer per maand werd er gelegenheid geboden om te wassen. Er konden dagen voorbij gaan dat er geen eten of drinken bij hen werd gebracht. Wanneer de kolonel, wiens vertrek pal boven het vrouwenvertrek geplaatst was, zin had in een pleziertje, werd er een luikje opengetrokken en werden er een aantal vrouwen uitgekozen en naar een pleintje gebracht. De ramen van de daartegenover geplaatste kerk werden dan even gesloten, zodat God niet kon zien wat voor zonde de kolonel beging. De juiste vrouw werd uitgekozen, gewassen en een trap op naar boven gestuurd zodat de andere vrouwen het gekrijs van de verkrachting niet zouden horen. Daarna werd de vrouw weer terug gebracht, en was het voor de vrouwen wachten wie de volgende zou zijn. Veel vrouwen werden zwanger en moesten in deze barre omstandigheden hun kind baren, waarbij de moeder of het kind meestal overleed. En dat alles in de glorierijke naam van onze God..
Er is nog zoveel meer gruwelijks te vertellen over wat we daar gehoord en gezien hebben, en we wilden graag iets kort uitlichten omdat het een heel diepe indruk op ons heeft gemaakt. Op school moest je er wel voor een of ander tentamen iets over leren, maar het zien met je eigen ogen maakt alles levensecht.
Na het bezoek aan het slavenfort zijn we weer met de bus terug naar Sunyani gereden. We hebben een paar heerlijke dagen gehad. Nu zitten we alweer dik twee weken alleen in huis, zonder Mariëtte en Moses. Afgelopen zondag vertrok ook Jorien en dus zijn Anique en ik nu echt samen. We hebben veel plannen, maar jammer genoeg worden die nog vaak in de weg gestaan doordat we ons toch nog niet echt fit voelen en veel moe zijn. We moeten dan even de knop omzetten om te voorkomen dat je in een negatieve houding terecht komt, en dan knallen we er weer tegenaan! Sowieso word er de 30e koninginnedag gevierd op de Nederlandse ambassade in Accra. Ook zullen we dan nog de haven- en handelsstad Tema aandoen waar we kennissen zullen bezoeken. De rest van de tijd willen we zoveel mogelijk bij de kinderen zijn, want de tijd gaat ineens su-per snel! Nog maar drie weken en we zitten alweer in Nederland!
Voor nu weer de warme groeten uit Sunyani, en nogmaals bedankt voor al jullie medeleven en goede zorgen!
San en An
Vanaf het afgelopen bericht is het leven hier in een stroomversnelling gegaan. ’s Middags zijn we een kijkje gaan nemen in een ander weeshuis in de buurt. Het was wel een aardig goed weeshuis. 40 kinderen die er allemaal goed verzorgd uitzagen. Het weeshuis lag ergens in een oud dorpje, zonder hek of wat dan ook. Het was absoluut niet goed beveiligd. Iedereen die wilde kon op en af lopen. Zo ook een dronken, psychisch niet helemaal goede man, die erg graag met Kirsten wilde trouwen (Kirsten is een nieuwe vrijwilliger die 26 maart is aangekomen, over haar straks meer).Het weeshuis gaf ons geen veilig gevoel. De baas van het huis was een erg akelige man, op de een of andere manier hadden we allemaal geen goed gevoel bij hem. We hebben wel een erg leuke middag gehad. Lekker gezongen met die kinderen, gedanst, gevoetbald!Dit was ook de dag dat Kirsten ietwat ziek werd. Ze kreeg diarree, en had erg buikpijn. Het viel gelukkig allemaal nog wel mee, en als je hier net een week bent dan is het heel logisch dat je darmen moeten wennen. De volgende dag zijn we op bezoek gegaan naar een klein dorpje ongeveer 1 uur rijden vanaf Hanukkah. Het dorpje waar twee van de kinderen van Hanukkah vandaan komen. De weg naar het dorpje toe was werkelijk prachtig! Hele hoge groene bomen, struiken, planten, onverharde weg! Een beetje jungle- book idee. Dit mooie beeld van Ghana werd ruw verstoord toen we bij het dorpje aankwamen. De lemen hutjes stonden verspreid op een stuk grond. Hutjes gemaakt van een prutje van steen, koeienpoep en modder, met op het dak stukken golfplaat. De mensen in dit dorpje hebben nooit water, nooit elektriciteit en de dichtstbijzijnde stad is Sunyani. En dat is dus ongeveer een uur rijden. Dit betekent dat die kinderen niet naar school kunnen. Een groot gedeelte van de kinderen werken dus ook vanaf jonge leeftijd met hun familie op een boerderij in de buurt. Hier kunnen de families nog enkele inkomsten vandaan halen. Het is erg moeilijk en hard om te zien dat deze mensen zo moeten leven. Maar ook dat ze totaal geen kans krijgen om er iets aan te kunnen veranderen.
Uit dit dorpje hebben Mariëtte en Moses ongeveer anderhalf jaar geleden 2 zusjes opgehaald. Adwoa is de oudste en haar verhaal is heel erg. Mariëtte en Moses kregen bericht van social welfare met de vraag of ze daar een kijkje konden gaan nemen. Aangekomen bij het dorpje, klopten ze aan bij het huisje waar Adwoa en Rose woonden. Adwoa kwam kruipend naar de deur en toen ze hem opende was de geur die hen tegemoet kwam ondragelijk. Adwoa had kanker in haar onderbeen en omdat de ouders geen geld en geen auto hadden waren ze niet in staat om haar naar het ziekenhuis te brengen. De kanker was gigantisch gaan ontsteken en had zich al zo ver verspreid dat ze ook een ontsteking in haar lies had. Ze hebben haar toen meegenomen naar het ziekenhuis waar haar been is geamputeerd omdat er niks meer aan te doen was. De strijd die daarna volgde was erg zwaar, en erg moeilijk. De kanker is nu volledig verdwenen, en de ontsteking in haar lies helemaal genezen. God dank dat Hij haar heeft genezen. Het gaat nu heel goed met Adwoa, zoals in een eerdere blog vernoemd zit ze nu dus in Accra, in het ziekenhuis voor mensen met geamputeerde lichaamsdelen en krijgt ze een prothese.
Die middag begon Kirsten met overgeven. Donderdag zijn we voor de zekerheid naar het medische lab gegaan om een malaria- test te doen en daar kwam uit dat ze een ernstige vorm van Malaria had. Ze heeft medicijnen gekregen en we verwachtte dat ergens deze dagen wel beter zou worden. Maar ze bleef overgeven en aan de diarree. Zaterdagnacht werd het overgeven en de diarree zo erg dat Mariëtte besloot om haar mee te nemen naar het ziekenhuis. Een half uur later zaten we met een super zieke Kirsten bij de eerste hulp. De eerste hulp hier is echt vreselijk. We hebben dingen gezien die we het liefst uit ons geheugen knippen. Zo zagen we een meisje wat niet meer recht op kon lopen en verkrampte van de pijn. Mariette vertelde ons dat er in de meeste van dit soort gevallen meiden zelf hebben geprobeerd abortus te plegen. Ze werd voor ons geholpen door de dokter en we hoorden hem aan haar vragen: “Heb je dat echt bij jezelf gedaan?” Op dat moment kwam er ook een vrouw binnen met een huilend kindje op haar rug.
Ondertussen Kirsten naar een bed gebracht en heeft een zuster een infuus bij haar ingebracht en andere medicijnen tegen malaria gegeven. Ze had malaria plus2 maar wordt nu behandeld alsof ze malaria plus5 heeft omdat onze lichamen zo erg op malaria reageren omdat we deze ziekte niet kennen. De verdere nacht hebben we bij haar bed gezeten. Mariëtte is om 6 uur ’s ochtends naar huis vertrokken omdat zij zelf ook malaria had en wij zijn nog gebleven. Om 9 uur zaten we er zo doorheen dat wij ook naar huis zijn gegaan. Na een uurtje te hebben geslapen kwam Jorien ons vertellen dat ze net bij Kirsten vandaan kwam en dat het baby’tje wat ’s nachts na ons werd binnen gebracht zojuist overleden was. Bah, dat was echt verschrikkelijk. De rest van de dag hebben we heen en weer gereden tussen het ziekenhuis, apotheek (heb je hier medicijnen nodig, dan moet je die eerst zelf gaan halen bij de apotheek), ziekenhuis, thuis voor lunch, ziekenhuis, apotheek, ziekenhuis, thuis voor diner, ziekenhuis en thuis om te slapen.
Gelukkig kon Kirsten ’s avonds wel overgeplaatst worden naar een andere zaal waar we ontvangen werden als ware celebraties! Het gebeurt natuurlijk niet iedere dag dat er een zieke Obroni binnen gebracht wordt. Zo stonden binnen no- time ook alle dokters, studenten en zusters om haar bed. Dat was erg vervelend en Kirsten voelde zich hierdoor erg ongemakkelijk. Ze stonden allemaal in het Twi (hun lokale taal) te praten met elkaar en te lachen. Gelukkig was de sensatie na 5 minuten wel weer wat bekoeld en ging iedereen weer rustig zijn eigen gangetje. De zusters waren erg lief en we konden met een gerust hart Kirsten daar achterlaten voor de nacht. Maandagochtend zijn Mariëtte, Moses en Sam vertrokken richting Nederland voor sponsorwerving etc. En hebben wij een nieuwe dag tussen de stad, ziekenhuis en thuis meegemaakt. Het was wel een erg leuke dag. Klinkt heel gek, maar het ziekenhuispersoneel is zo lief dat we elke keer met plezier naar het ziekenhuis gingen. Lekker kletsen met de zusters, kletsen met Kirsten die stukken begon op te knappen. Lekker de stad in om eten te halen voor Kirsten en ondertussen even een uurtje rondslenteren. Nadat we zelf even hadden gegeten thuis zijn we nog een keer naar het ziekenhuis gegaan en daar troffen we een weer ziekere Kirsten aan. Ze zit namelijk aan erg zware malaria medicijnen (kinine) die je heel erg ziek kunnen maken. Vooral als je niet zoveel eet. En het probleem is dat Kirsten zich misselijk voelt, dus het liefst zo min mogelijk eet, maar vervolgens dus nog veel misselijker wordt van die medicijnen. Het enige wat dus helpt is eten. Vervolgens zijn we naar huis gegaan en om 1 uur ´s nachts belde Kirsten op, dat ze zich heel beroerd voelde en omdat haar Engels niet optimaal is ze ook helemaal niks begreep van wat de dokter zei, en ook niet kon vertellen hoe ze zich voelde. Wij hebben toen via de telefoon geprobeerd uit te leggen aan de verpleegster hoe ze zich voelde. Op dat moment begon ze ook weer te overgeven. De zuster heeft haar toen een injectie gegeven tegen de misselijkheid en met een soort van slaapmiddel erin. Zodat ze snel zou slapen en de misselijkheid over zou gaan.
Vanochtend zou ze eindelijk naar huis mogen maar toen we bij het ziekenhuis aankwamen kregen we te horen dat ze nog wel minimaal 2 dagen moet blijven. Aan de ene kant een heel vervelend bericht maar aan de andere kant heel fijn. In het ziekenhuis is ze veilig, en als er iets gebeurt zijn er mensen om haar heen die er verstand van hebben. Ze heeft er zelf ook vrede mee. Vandaag ging het verder erg goed. Ze heeft lekker gegeten waardoor ze haast geen last had van de malaria medicijnen. De diarree is eindelijk gestopt en nu nog hopen dat ze vannacht geen terugval krijgt. Haar vader is op weg hierheen. Ze mag vrijdag wel uit het ziekenhuis maar dat betekent niet dat ze beter is. Ze zal dan nog 4 of 5 dagen aan de malaria medicijnen moeten en zal heel erg zwak zijn. Zo kan haar vader voor haar zorgen, en volgende week ook met haar terug vliegen. Ze zou namelijk maar blijven voor 3,5 week.
Poeh poeh, wat een verhaal! Ondertussen zijn wij in ieder geval helemaal uitgeput. Afgelopen zondag zou eigenlijk onze Rond Reis beginnen maar naar de omstandigheden hebben we die dus uit moeten stellen. Morgenvroeg zullen we dan echt gaan vertrekken! We hebben een aantal dingen geschrapt die we eigenlijk zouden willen gaan zien, en gaan nu lekker 4 dagen naar het strand, Cape Coast. De stranden schijnen er waanzinnig te zijn, en je kunt er een tent huren aan het strand. Vlak daar in de buurt is een National Park met hoge hangbruggen tussen hoge regenwoud bomen. En Elmina Castle, dat zijn historische slavenforten. Waar ook Nederlandse slavendrijvers hebben gezeten. Dus waar Nederland een erg groot negatief aandeel in heeft gehad. We zijn erg benieuwd en jullie horen er snel meer over. Het was nog even onzeker of we überhaupt wel konden gaan vanwege Kirsten. Maar Pelou, nog een andere vrijwilliger gaat niet mee. Zij zou sowieso bij Hanukkah blijven dus die kan nu een aantal keer per dag langs gaan in het ziekenhuis en eten brengen. Ondertussen hebben we ook zoveel vrienden gemaakt in het ziekenhuis dat als er iets geks mocht gebeuren dat we wel 10 telefoonnummers van dokters en hoofdverpleegsters achter de hand hebben die we dan kunnen bellen! Dus met een voor 90% gerust hart gaan we morgen op pad.
Tot snel, we gaan nu slapen en jullie horen waarschijnlijk zondag of maandag meer van onze trip!
San & An
Hier zitten we weer, achter de computer. Diep in ons geheugen gravend wat we jullie zullen vertellen. De afgelopen dagen zijn erg hectisch geweest. Niet echt qua activiteiten die we gedaan hebben maar in ons hoofd. We zijn richting Ghana vertrokken om in het weeshuis te gaan werken en de kinderen te helpen. Maar tegelijkertijd wisten we beiden heel goed dat dat niet de enige reden zou zijn waarom we hier naar toe gingen. Wat die andere reden was, of wat het uiteindelijke doel van ons verblijf hier zou zijn was een groot vraagteken.Dat vraagteken begint nu langzamerhand te veranderen in een uitroepteken. De dingen die we hier zien, die we meemaken met de kinderen, met Moses en Mariëtte, met God, zorgen ervoor dat steeds meer dingen duidelijk worden. Dat klinkt heel wazig en is voor ons zelf ook nog steeds heel wazig eigenlijk. Het geeft in ieder geval veel denk stof. Nadenken over vragen als; Wie ben ik eigenlijk? Wat vind ik hier nou zelf eigenlijk van zonder meningen van anderen? Wat voor vriendin ben ik? Wat voor vriend/ vriendin zijn anderen voor mij? Wat geloof ik? Wat geef en wat neem ik? Het is fijn om hier samen te zijn, en samen te praten over deze dingen. Dat je samen kunt nadenken over een bepaald onderwerp en dat de een aan de ander dingen kan vragen waardoor veel dingen je duidelijk worden. En zo kom je voor jezelf tot conclusies waar we nooit op gekomen zouden zijn als we hier niet zouden zijn. Moses en Mariëtte zijn een hele grote steun voor ons, we kunnen veel en goed met ze praten, met ze bidden, met ze lachen. Gaaf om te zien dat mensen zich echt in jou interesseren en met je meedenken en met oplossingen komen. Dit willen we graag met jullie delen omdat het blijkt dat het een groot deel van onze reis uit maakt en dat willen we jullie natuurlijk niet onthouden.
Verder gaat alles hier gewoon door. Onze band met de kinderen wordt steeds groter. Je begint elk kind steeds meer te begrijpen, en steeds meer door te hebben hoe je met dat kind om moet gaan. Ze zijn echt geweldig lief, Joseph begint steeds meer te groeien. Wat een lieve kleine schat is dat zeg! Je ziet hem gewoon met de dag sterker worden. Hij begint nu echt geluiden te maken, met je mee te zingen, en ongelooflijk maar waar; hij kan gigantisch goed, en hárd huilen! Hij zit nog steeds heel erg onder het minimum gewicht en is nog steeds erg klein, maar het is al heel fijn om hem in ieder geval te zien groeien.
Vorige week werden we uitgenodigd door een basisschool om een kijkje te komen nemen. Gister zijn we daar naar terug gegaan om les te geven. Les te geven over Holland! Hoe ver ligt Holland nu van Ghana af, hoe komen we hier, wat is typisch Hollands eten, wat voor klimaat hebben we in Holland. Maar ook, dat veel Afrikanen het verdraaide beeld van Europa en Amerika hebben dat als ze daar maar heen gaan dat ze dan wel in 1 klap rijk zullen zijn. En mooie auto’s kunnen kopen, en in een groot huis kunnen wonen. Van die droom hebben we ze even afgeholpen. Zo heeft een Pastor hier in Ghana een super mooie tekst op billboards laten plaatsen: A Visa to Europe, is not a visa to Heaven en dat willen veel mensen hier nog al eens vergeten.
Het is wel grappig als je je bedenkt dat de stroom uit zou vallen in Nederland.
…Moet je je eens proberen voor te stellen wat er dan gebeurt…
Heel Nederland ligt dan op z’n gat. Niets zal meer functioneren. Mensen weten zich dan geen raad, miljoenen schuld zal het gevolg zijn. Kort gezegd; een ramp!
Stel; de stroom valt hier uit, 60% van de mensen zal het niet eens merken. Afrika leeft dan gewoon verder. Het zal natuurlijk wel gevolgen hebben voor de regering die steeds geautomatiseerder wordt. Maar het is geen regelrechte ramp. Dat is het mooie van Afrika. Het lijkt wel of deze mensen allemaal veel echter zijn. Nog veel minder beïnvloed door TV, internet, radio en ga zo maar door. Misschien dat dat ook wel de reden is waarom deze mensen veel grootser, en veel minder ingewikkeld geloven in God. Al die kerkscheuringen bij ons, en al die ruzies om kleine dingen. Die zijn hier absoluut niet van toepassing. En als je het verteld over hoe het in Nederland gaat dan denken ze echt: Waar maken jullie je in vredesnaam druk om? Het gaat toch om God? En om zijn genade die hij gegeven heeft door zijn Zoon? En daar hebben ze heel erg gelijk in. En daardoor ga je veel meer mooie dingen ervaren in je geloofsbeleving. Wordt alles veel puurder.
Wat ook typisch Afrikaans is, is dat hier de huizen wel heel erg ver van elkaar staan, maar dat je nooit alleen kunt zijn. Iedereen zoekt elkaar altijd op. En dat waarderen we steeds meer aan Nederland. Hoe dicht de huizen ook op elkaar gepropt worden, je houdt wel je eigen plekje, je eigen privacy. Maar tegelijkertijd heeft dit wel iets heel moois. Je zal nooit in een taxi zitten en naderhand niet weten hoe degene heet bij wie je in een taxi zit. Je stelt je aan elkaar voor, vraagt hoe het gaat, je hebt een leuk gesprekje over niks en je gaat je eigen gang weer. Dan is Nederland maar koud. Je stapt een overvolle trein in, vindt nog een plekje in een vierzits bij 3 andere mensen. Niemand die je groet, die zich aan je voorstelt, die vraagt hoe het gaat en daarna even lekker een beetje kletst. Dan word je toch gek aangekeken? Jammer is dat wel! Afrikanen zouden ons koude kikkerlandje nog veel kunnen leren! Maar goed, waarschijnlijk staan we daar gewoon niet voor open.
Anique heeft toch haar kabeltje van haar fototoestel bij zich, dus we gaan deze week proberen even wat foto’s op te sturen en misschien dat ze dan op de site gezet kunnen worden. Zou wel leuk zijn om jullie het een en ander te kunnen laten zien.
We gaan nu lunchen. Raar dat 2 uur tijdsverschil. Het is bij jullie nu gewoon al 14.50 uur. Jullie horen snel meer van ons. Vanmiddag staat een weeshuis op de planning om te bezichtigen in een dorpje naast Sunyani. Ongeveer een half uur rijden.
Heel veel liefs vanuit het Warme Ghana!
Sann & An
Hallo allemaal!
Wat leuk om te lezen en te horen dat er zoveel mensen enthousiast zijn over onze verhalen. Dit maakt dat we graag meer en vaker wat willen laten horen van onszelf. Het lastige alleen is dat we niet altijd goed weten wat we nou precies moeten vertellen. En vaak werkt de techniek hier ook niet echt mee.
We vinden het leuk om deze keer wat te vertellen over het leven in Hannukah. Hoe ziet zo’n dag er nou voor ons uit?
Als eerste lopen we naar boven naar de weg en houden we een taxi aan. Met de woorden; “Bakuniaba, Children’s Home” weet de taxichauffeur precies waar hij ons af moet zetten. Het lastige is alleen wel dat ze fulltime proberen je een veel te hoge prijs te laten betalen omdat we blank zijn(”Obroni, Obroni!”= Blanke, Blanke!). Een goeie prijs voor dit ritje is 1,20 Ghana Cedi. Ongeveer 0,80 eurocent.
Eenmaal aangekomen bij Hanukkah is het baby-time. Alle grote kinderen zijn overdag naar school en is er tijd en aandacht genoeg voor de lieve kleine kids. Op het moment zijn er twee wat oudere jongetjes die nog niet naar school gaan. Zij zijn nog niet zo lang in Hanukkah en moeten nog erg wennen. Met hen gaan we dan lekker knutselen. Waterverven, poppetjes maken van wc-rollen, brillen maken van die ijzerdraad dingetjes met fluoriserende stof eromheen. Dat laatste vinden ze echt geweldig! Het is wel een raar contrast met Nederland. Als je als kind in Nederland een bril moet dan is dat meestal een regelrechte ramp! Grote kans dat je uitgemaakt gaat worden voor Brilioot of andere dingen. Als je hier een bril moet, dan heb je het echt gemaakt! Dan beteken je wat! Ze waren dus ook erg trots op hun zelf gemaakte brillen.
Rond 14.00 uur komen de meeste kinderen uit school. Dan eten ze met elkaar in de Summerhut, maken ze schoon, doen hun huiswerk en gaan daarna lekker spelen. Afgelopen vrijdag vierden we Moses’ verjaardag. Hij is 30 of 31 geworden ;). Mariette en Moses zouden die dag terug komen uit Accra waar ze een paar dagen waren geweest en als verrassing hadden we alle kinderen geschminkt! Van clowntjes, tot vlinders, van nederlandse vlaggen tot een hoofd vol met Ghanese, Nederlandse vlaggen en ga zo maar door!
Mariette en Moses waren erg verrast, en zij hadden ook een hele aangename verrassing voor de kinderen. Ze hadden namelijk in Accra een bus gekocht van het geld wat Griet, een andere vrijwilliger, had ingezameld! Een super mooie bus wat ervoor zorgt dat de kinderen veel meer kunnen gaan doen! Zo gaan we aankomende zaterdag met de grote kinderen naar Kintampo. Een mooi natuurgebied met watervallen, waar je heerlijk kunt zwemmen.
Ze hadden ook nog een andere hele mooie verrassing. Een van de meiden in Hanukkah heeft een geamputeerd been en The Roman Sisters van de katholieke kerk in Sunyani willen haar sponsoren door haar een prothese te geven. Ze zal over een aantal weken voor een paar maanden naar een ziekenhuis in Accra gaan, waar ze gaat leren hoe ze om moet gaan met dit been en hoe ze daar goed mee kan lopen etc.
Het is lastig om een gemiddelde dag in Hanukkah te omschrijven. Elke dag heeft zijn eigen verrassingen maar een gemiddelde dag gaat ongeveer zo!
Dit was het weer voor nu, we gaan nu even wat eten en jullie horen weer van ons!
Dankjewel voor alle steun, smsjes, mailtjes, reacties op de site! Deze doen ons erg goed!
Veel liefs, Sanne en Anique
Dit lijkt ons wel een gepaste titel om deze blog mee te beginnen. Toen we vertrokken naar Ghana wensten veel mensen ons veel plezier tijdens onze vakantie. Daar wilden we eerst zelf niet aan maar nu we hier zitten krijgen we toch steeds meer een vakantiegevoel. We zitten nu in het grootste plaatselijke hotel in het internetcafe om jullie eindelijk op de hoogte te stellen over de afgelopen 2 weken.
Zoals velen van jullie waarschijnlijk al weten is het afscheid nemen in Nederland nogal raar verlopen. Anique had een zware keel-ontsteking te pakken en heeft dat de mensen bij de incheck balie en de douane laten weten ook. Daardoor was het raar om rustig gedag te kunnen zeggen en van het ene op het andere moment liepen we dan echt richting onze Gate. Het was voor Sanne de eerste keer dat ze ging vliegen en vond het echt Geweldig! “Wauw, dit gaat echt knetter hard!” Anique was wederom niet zo bij, die sliep.. De overstap in Frankfurt verliep bijna vlekkeloos. Anique hield de telefoon van Sanne bij zich , en ze was hem verloren. Heel de weg terug afgezocht, bleek die gewoon onder haar stoel te liggen in de wachtruimte. Gelukkig maar, anders was de reis ongelukkig begonnen. De rest van de reis ging super en na 6 uur vliegen vanaf Frankfurt zetten we onze voeten op Afrikaanse bodem.
Het is moeilijk om te beschrijven wat we toen voelden. Met onze tassen aan onze schouders en de gitaar op de rug (waar we toen al om bekend stonden; “Look there are the girls with guitar again!”) gingen we op zoek naar Ben. De eigenaar van een hotel ergens in Accra. Bij hem in het hotel hebben we een heerlijke avond gehad. Anique was een stuk opgeknapt en we hebben samen heerlijk genoten van een koud colaatje een fris Afrikaans briesje, en een heerlijke rijstbal met kip. We zaten genietend om ons heen te kijken en we kwamen tot de conclusie dat als dit geweldige begin een belofte was voor de komende 3 maanden dat we dan een geweldige reis tegemoet zouden gaan!
En tot nu toe is die belofte nog steeds waarheid. Er is veel gebeurd de afgelopen 2 weken, teveel om allemaal te benoemen. We zullen dus een paar speciale belevenissen wat nader toelichten.
Om te beginnen was de eerste week een ware inspiratie. We hebben heel veel mensen ontmoet waaronder de ouders van Mariette en Mirjam, de zus van Mariette, die ook in Ghana waren voor 1 week i.v.m. de opening van het nieuwe weeshuis. Henri, de filmer die een mooie promotiefilm gaat maken voor het weeshuis. Margriet, een hele lieve vrouw die ook als vrijwilliger in Hanukkah werkte. Mariette en Moses, het lieve echtpaar dat hun leven vol in de betekenis zet van God, en de kids van Hanukkah. Cock, de gekke man die de speeltuin heeft gemaakt in Hanukkah. Rita & Monica het zusje en het nichtje van Moses die werken bij Mariette en Moses thuis. Zij zijn verantwoordelijk voor het huishouden, koken, wassen etc. Super lieve meiden! Jorien & Aafke, moeder en dochter die sinds vorige week ook bij ons in huis wonen. Aafke zal volgende week vertrekken en Jorien blijft nog een paar weken. Het klikt super goed en het is erg leuk om ze erbij te hebben! Al deze mensen hebben hun eigen mooie dingen, en ze volgen stuk voor stuk hun hart om te doen wat ze willen en waar ze goed in zijn. Dit is echt een inspiratie! Van deze mensen kunnen we veel leren.
Verder is het leven hier gewoon heerlijk. Het gaat allemaal heel rustig aan, zonder haast. We worden erg vrij gelaten in wat we willen. Dat is heel erg fijn. We hebben geen vaste verplichtingen en zo beslissen we elke dag weer wat we die dag gaan doen.
Werken in Hanukkah Children’s Home is super. De kinderen zijn allemaal erg lief, hebben allemaal hun eigen verschrikkelijke verhaal, sommigen hebben erg veel aandacht nodig, maar onderling passen ze erg goed op elkaar en het begint steeds vertrouwlijker te worden om echt met ze te spelen en te lollen. We willen jullie graag een bijzonder verhaal vertellen over een heel bijzonder jongetje.
Het is vrijdagochtend 8 maart en Mariette vraagt ons of we met haar meewillen naar een klein dorpje Pasabo (of zoiets) Ze heeft een telefoontje gehad van Social Wellfare of we willen gaan kijken daar. Mariette vertelt ons dat daar een jongetje van 5 maanden is wiens moeder overleden is bij de geboorte. De vader die nu dus achtergelaten is met nog 2 kinderen, is niet in staat om voor het kindje te zorgen en de oma heeft zware epilepsie. De vrouw die nu voor het kindje zorgt wordt te oud en kan het niet meer aan.
We stappen in de auto en na 2 uur rijden komen we aan. Het is een klein, mooi dorpje. Snel valt ons op dat de mensen hier Moslim zijn. Stukken uit de Koran knallen uit de boxen en de meeste vrouwen dagen een hoofddoek. We komen aan bij het kleine hutje waar het mannetje woont. We ontmoeten de vader en Mariette vraagt naar het kindje. Als het mannetje gehaald wordt vallen we prompt bijna van ons bankje af. 5 maanden oud en hij is zo zwaar als een New Born baby. 3 kilo. Ook is hij niet groter dan een baby van ongeveer 4 weken. Sanne neemt hem op de arm en we worden verliefd op dit ventje. De manier waarop hij met gefronste wenkbrauwtjes ons aanstaart en af en toe een lief lachje toont. We hebben een gesprek met de vader en met social wellfare en komen tot de conclusie dat het beter is voor dit ventje om met ons mee te gaan. De vader vindt het geen probleem dat we het ventje meenemen en vindt het verder ook geen probleem dat hij in een Christelijke omgeving op zal groeien. De vader zegt daarop: “We are all worshipping the same God.” Hier zijn wij het hier niet mee eens, maar om hier nou over in discussie te gaan is natuurlijk ook zinloos.. De papieren worden in orde gemaakt en als we vertrekken zien we dat de vader ergens heel blij is dat we hem meenemen. Op de terugweg valt hij bij Anique op de arm in slaap. Met een brok in onze keel zijn we blij en dankbaar dat we dit lieve ventje mee kunnen nemen om hem een betere toekomst te geven. Mariette vraagt ons of we een mooie Christelijke naam voor hem willen bedenken. Hij heet nu nog Abdullai maar dat past absoluut niet bij dit mooie, tere, lieve, nadenkende, tengere mannetje. Na lang piekeren besluiten we om hem Joseph te noemen. Het verhaal van Joseph staat ergens eind Genesis. Joseph is de een na jongste zoon van Jakob. Het is een dromer, en het lievelingetje van zijn vader. Zijn 12 broers zijn jaloers op hem en gooien hem in een put. Daar wordt hij uit gered en verkocht aan een karavaan die op weg is naar Egypte. Daar gaat hij werken als bediende in het huis van Potifar, een machtige man in Egypte. Op een dag komt Joseph in de gevangenis terecht. De koning van Egypte heeft een gruwelijke droom en Joseph is de enige die hem kan uitleggen wat die droom betekent. Hierdoor komt hij in gratie bij de koning en die benoemd hem tot onderkoning. Wij vinden dit een heel toepasselijk verhaal op dit kleine ventje. Gered, thuisgebracht in een veilig Thuis, met de mogelijkheden om iets groots te gaan doen in zijn leven. Want daar zijn we van overtuigd. Hij gaat iets geweldigs doen. Misschien wordt hij wel president??!! 
Met Joseph hebben we een erg speciale band en hopelijk zien we hem snel aansterken zodat hij eruit gaat zien als een echt 5 maand oud ventje!
Nou, dit was het dan voor nu. Het spijt ons dat we jullie zolang hebben laten wachten. De eerste week was erg druk, en toen we afgelopen woensdag eindelijk op internet konden werkte internet niet echt mee zodat we het verhaal wat we toen getypt hadden in 1 flits kwijt waren.
We hebben inmiddels ook een Ghanese sim-kaart. Als je dat nummer zou willen hebben om ons een keer een smsje te sturen, of te bellen, dan kan je terecht bij de ouders van Sanne.
Hopelijk gaat het jullie allen goed en we willen jullie heel erg bedanken voor alle lieve mailtjes die we al ontvangen hebben in de tijd dat we hier zijn!
Veel liefs, Sanne en Anique
Het aftellen is begonnen.. nog maar 5 dagen voordat we in het vliegtuig naar Ghana stappen. Steeds dichterbij komt dan ook het moment van afscheid nemen; één van mijn minder sterke kanten. Van veel mensen krijg ik ook de vraag: gaat het al echt voor je leven?! Nou, nee.
Gisteren sprak ik mijn buurjongen. Hij werkt bij de Landmacht en wordt op 20 maart voor bijna 5 maanden uitgezonden naar Afghanistan. Hij weet dit al bijna een jaar, en zo begin je dan automatisch raakvlakken te zoeken. Het is natuurlijk niet te vergelijken: op militaire uitzending en jezelf ‘uitzenden’. Hem kunnen geregeld de kogels om de oren vliegen. De wetenschap dat zoiets dergelijks gaat gebeuren heb je gewoon. Het is een risicogebied. Nu ligt dat voor Ghana, en zeker de plek waar wij zitten, anders. En anders is het enige juiste woord. Ook wij zullen veel nare dingen te zien krijgen. Niet zomaar kom je als kind in een kindertehuis.. je hebt je ouders verloren, je hebt aids, je bent verstoten of er is simpelweg niemand die voor jou zorgen kan..
De reden waarom het nu nog niet kán leven voor je, is dan ook omdat je simpelweg geen flauw idee hebt wat je zult aantreffen. Je kunt je er door middel van foto’s, filmpjes en verhalen een voorstelling van maken, maar daar blijft het bij. Dat zorgt ook voor de meeste spanning, en voor de turbulente stemmingswisselingen. Het ene moment hangen Anique en ik uren aan de telefoon te fantaseren over alles en gillen we bijna niet te kunnen wachten tot het eindelijk zo ver is!! Een moment later krijg ik een smsje: verdorie, ik loop alweer te huilen..
De laatse dagen zijn dus erg raar, maar steeds drukken we elkaar op het hart vooruit te blijven kijken. Positief te blijven denken en vooral veel voor elkaar en de reis te bidden. De zegen van God is van on-schatbare waarde voor deze reis. In Zijn Woord vind ik dan ook de rust die ik nodig heb om de laatste voorbereidingen zorgvuldig te doen. Van iemand uit de gemeente kreeg ik een Great News Bible te leen. Het engels heeft mij altijd meer aangesproken dan het Nederlands, en zo heb ik ook een grote voorliefde voor de Engelse vertaling van de Bijbel. Een tekst die mij in deze tijd erg bemoedigd is er één uit Filippenzen 4:4-7; “may you always be joyful in your union with the Lord. I say it again: rejoice! Show a gentle attitude towards everyone. The Lord is coming soon. Don’t worry about anything, but in all your prayers ask God for what you need, always asking him with a thankful heart. And God’s peace, which is far beyond human understanding, will keep your hearts and minds safe in union with Christ Jesus.”
De foto’s van het benefietconcert zijn hier te vinden:
http://www.pbase.com/thsnijder/gavenvoorghana
Met dank aan Theo Snijder!
Benefietconcert
Datum: Zaterdag 26 januari 2008
Plaats: Bethelkerk, Oranjestraat 6, Rotterdam-Overschie
Aanvang: 19:30
Kaarten zijn verkrijgbaar bij Sanne Gleijsteen.
Klik hier om te bestellen.
De flyer die we hebben laten drukken is momenteel ook te downloaden vanaf deze website.
Klik hier voor de flyer (PDF formaat).
